Hoe het verhaal dat jij jezelf vertelt een enorme impact op je leven kan hebben

Wat is jouw verhaal? Ik bedoel niet waar je bent opgegroeid, naar school bent gegaan, of wat je eerste baan was. Wat is jouw VERHAAL? Het verhaal dat jij jezelf verteld over wie jij bent en waar jij voor leeft. Wist je dat dit de belangrijkste vraag is die jij jezelf kan stellen?

Eigenschap over je leven

Volgens de narratieve psychologie zijn de verhalen die wij onszelf vertellen de sleutel tot onze geestelijke gezondheid. Als jij jezelf bijvoorbeeld wijs maakt dat de negatieve gebeurtenissen in je leven alleen maar te wijten zijn aan jouw aangeboren ongeluk of stommiteit, dan wordt het lastig om optimistisch naar de toekomst te kijken. Deze negatieve blik op je leven heeft (misschien ongemerkt) een enorme impact op je welzijn.

Omgekeerd is dat ook waar. Je kunt erkennen dat je fouten hebt gemaakt en obstakels in je leven bent tegengekomen zonder daar moedeloos van te worden. Zo kun je het op een gezonde manier een plekje geven. Uiteindelijk krijg je daardoor een sterker gevoel van eigenschap over je leven, en je toekomst! Meer over narratieve psychologie? Lees bijvoorbeeld het boek van Prof. dr. Ernst Bohlmeijer: De verhalen die wij leven.

Geen feiten maar verhalen

Die ene keer dat je ontslagen werd, bijvoorbeeld: was dit het zoveelste bewijs dat jouw carrière nergens naartoe leidt, of was het een grote kans om het deze keer wel goed aan te pakken? Hoe zit het met je relatie die stukliep? Was het een teken van jouw ongeluk in de liefde, of een moeilijke stap naar een betere en sterkere volgende relatie?

Jij moet jezelf natuurlijk niet voor de gek gaan houden. Niet alle vervelende gebeurtenissen zijn alleen maar goed voor je. Je zoekt juist betekenis in de ontwikkelingen van moment tot moment. Je erkent dat alles voortdurend verandert. In je leven ga je van succes naar verlies, van geluk naar liefdesverdriet, vermaak naar verveling, en weer terug. Soms heb je ze allemaal op één dag! Wat vind jij van al die emoties en ontwikkelingen? De feiten zijn uiteindelijk minder belangrijk dan de plek die jij het in je leven geeft. Het gaat om het verhaal wat jij erbij verteld.

Verwisseld bij geboorte

Sophie Serrano, een 18-jarige Franse moeder, kreeg een meisje dat leed aan geelzucht. Zoals gebruikelijk bracht de baby haar eerste dagen in een couveuse door, om haar geelzucht met kunstlicht te verhelpen. Na vier dagen werd haar dochter eindelijk herenigd met Sophie. Alleen was de baby die Sophie in haar armen kreeg niet haar dochter. Het was een andere vierdaagse met geelzucht. De verpleegster had de baby’s per ongeluk verwisseld.

Sophie noemde haar dochter Manon. Ze groeide gezond op, maar ze leek helemaal niet op haar ouders. Manon had een getinte huid en kroeshaar. Het was zo duidelijk dat de buren begonnen te roddelen over haar afkomst. Sophie bleef volhouden dat Manon 100% haar dochter was. De verpleegster had gezegd dat het kunstlicht dat gebruikt werd om geelzucht te behandelen de haarkleur kon beïnvloeden. Sophie hield zielsveel van Manon en niemand kon haar wijsmaken dat ze niet haar dochter was.

Pas toen de man van Sophie haar beschuldigde van overspel, koos ze ervoor om een vaderschapstests te laten doen. Haar man had (bijna) gelijk! Manon, die inmiddels 10 was, was niet van hem. Maar ook niet van haar. Manon was van een andere ouders, die Sophie’s biologische dochter hadden grootgebracht in een stad op een paar kilometer afstand.

De familieband is meer dan bloed alleen.

Tot nu toe klinkt het als het welbekende “verwisseld bij geboorte” nachtmerrie. Het verhaal neemt echter nog een onverwachte wending. Er werd een bijeenkomst georganiseerd voor de twee moeders en hun dochters. Sophie zag gelijk dat haar biologische dochter op haar leek. Manon leek niet op haar en zou dat ook nooit doen. Toch voelde Sophie totaal geen connectie met dit andere meisje. Het was Manon en niet dat andere meisje die ze al die jaren had verzorgd. De vele keren dat ze bij haar in bed mocht slapen om haar te beschermen tegen de enge dromen. Het waren de verhalen en gevoelens van Manon die zij kende. Haar biologische dochter leek precies op Sophie, maar ze kende haar verhaal niet en daarom kon ze ook niet haar dochter zijn. De andere moeder dacht er precies hetzelfde over.

Manon is in feite geen familie, maar Sophie zegt: “De familieband is meer dan bloed alleen.” Het verhaal van Sophie en Manon is dat je familieband wordt bepaald door wat je samen opbouwt, en niet wat biologisch waar is.

Wat jou, jou maakt

Welk verhaal of welke verhalen vertel jij aan jezelf? We kunnen het niet vaak genoeg zeggen: de verhalen die jij aan jezelf vertelt en met anderen deelt bepalen een groot deel van jouw identiteit. De totale som van al jouw verhalen maken jouw VERHAAL. Jouw verhaal maakt jou, jou. Het is het fundament van familie, liefde en alles wat betekenis heeft in jouw leven.

Het is belangrijk om je levensverhaal, je ervaringen en herinneringen te blijven vertellen. Dat kan in je vriendenkring maar wij bieden jou een platform om anderen te inspireren met jouw verhaal. Deel je verhaal met ons! Wij willen het graag horen.

 

Auteur: Tom
















48