Ik heb helaas niet zoveel tijd om naar tv te kijken, mijn aandacht gaat vaak uit naar de mensen om mij heen. Laatst zat ik wel op de bank voor mij uit te staren met de tv aan. Waar ik niet op zat te wachten is dat ik gegrepen zou worden door Patricia Paay.

Ik ben Patricia Paay. Ik ga in therapie omdat ik aan de schandpaal ben genageld op social media.”

Recht op eigen keuzen

Ik zat gelijk rechtop en wilde meer weten. Niet omdat ik niet weet waar ze het over had, want laten we eerlijk wezen, zelfs de Paus heeft die filmpjes gezien. En ja, ook ik kreeg het doorgestuurd. En, eerlijk gezegd … ik heb er niet met afschuw naar gekeken. Ik had niet hoeven weten wat ze privé in haar badkamer allemaal doet, maar was ergens blij dat de wereld een stukje minder taboeloos werd zo. Iedereen moet zichzelf kunnen zijn binnen het zelfbeschikkingsrecht dat we in Nederland hebben. Uitzonderingen daargelaten, maar die vrijheid hebben we nou eenmaal verworven in Nederland. Dat ze aan de schandpaal werd genageld zegt veel over onze maatschappij.

Slachtoffer of vrijwillig aan de paal

Zij is overigens niet de enige die aan de paal op het plein gebonden wordt. In onze sociale media-tijd zijn er velen die vrijwillig zichzelf belachelijk maken. Hoe vaak zie je niet dat mensen zich schaamteloos presenteren op Facebook? Ondanks de kromme tenen en de opgetrokken wenkbrauwen: soms smullen we er allemaal een beetje van. Er zijn nog altijd veel mensen die dagelijks niets verhullende foto’s en filmpjes plaatsen. Nogmaals, wie de keuze maakt om iets van zichzelf te plaatsen op sociale media moet het zelf weten, maar dat is vaak het probleem. Op het moment van plaatsen staan we niet stil bij de verstrekkende gevolgen. Of zouden we eigenlijk al eerder moeten stilstaan bij het maken van zo’n foto of filmpje? In dit verhaal maakt dat niet uit. Waar het hier om gaat, is wanneer persoonlijk beeldmateriaal van jou ongewenst op het internet terecht komt. Wat er ook gezegd wordt, Patricia Paay zegt dat het niet vrijwillig was. Zij was slachtoffer.

Behoefte aan openhartige gesprekken

In één of meerdere gesprekken doen ze hun verhaal. Patricia en zes andere BN’ers gaan in de biechtstoel zitten. Ja, zo zie ik het. Ze vertellen over hun “zonden.” Vroeger deden mensen hun verhaal bij mijnheer pastoor, om opgeruimd weer te vertrekken. In onze tijd is de biecht vrijwel verdwenen, maar blijkbaar hebben we daar nog steeds behoefte aan. Radio 538 heeft zelfs op de zondagochtend een spel voor de luisteraars dat heet “liegt-ie of biecht-ie.” We gaan niet meer naar het hokje om onze geheimen met de priester te delen, want dat vinden we ouderwets, maar de behoefte om uit het hart te spreken is er nog wél.

Waar ga je naar toe met je behoefte

Ik ben op het internet gaan zoeken naar beweegredenen van Patricia Paay om hieraan mee te doen. In een stuk van persbureau AFP las ik: “Ik heb advies gevraagd aan mijn lifecoach en besloten mee te werken. Die keuze werd medegevoed door de kwaadheid en onmacht die ik vorig jaar voelde.” Ik vind dat gek. Als wij nog steeds behoefte hebben aan biechten, dan is geheimhouding toch een absolute vereiste?

Terug naar het biechthokje

Intussen zijn er een aantal afleveringen geweest met Javier Guzman en Patty Brard. Ondanks mijn onbegrip voor de vorm waarin zij het doen, vind ik het supermoedig. Oké … vroeger bleven je zonden ook niet altijd netjes binnen de muren van het biechthokje. Om het te verwerken, en wie weet ook voor kwaliteitsdoeleinden, vertelde de pastoor een biecht door aan zijn collega’s of de zwijgzame schandknaap. Maar, lieve Patricia Paay, waarom op tv? Nee, we hoeven niet terug naar het donkere hokje om op onze knieën vergeving te vragen. Maar het blijft mij verbazen dat ze kiest voor deze vorm. De therapeut of coach is een goede vervanger van de vroegere zielzorger. Echter, door het op tv te doen lijkt het alsof je van de geselpaal houd. Ik heb inmiddels wat meer gelezen op het internet. Er wordt beweerd dat ze met de billen bloot gaat om haar faillissement trauma te verwerken. Of was dat Patty Brard???

Auteur: Oliver
















48